(¯`·. گل یخ .·´¯)

سلام . من نه فرشته ام و از جنس آسمون. ونه به قول اون نويسنده معروف يک کلوخ تيپا خورده ... من فقط يه آدمم ، يه آدم که گاهي زيادي مهربونه گاهي زيادي حساسه و گاهي هم زيادي مغرور ، آدمي که دوست داره همه رو دوست داشته باشه و با همه زلال باشه اما افسوس که آدمهاي ديگه گاهي اين چيزا رو حس نميکنن!!!!
کاش خدا اون بالاها آدمايي رو سر راه هم قرار بده که حرف همو بفهمن ، به يه چيز بخندن ، به يه چيز اشک بريزن، وفهم و ادب وايمان چاشني صداقت کلامشون باشه . به همون خداي آسمونا اينا شعر نيست شعار نيست لااقل براي من نيست اينا از عمق وجودم بلند ميشه ..... بعد از يه وقفه طولاني گواراي وجودتون

چقدر سخت است سخن دل گفتن با كسي كه دلت بي پروا برايش باز است
و هيچ پرده اي ميان اسرار درونت برايش وجود ندارد
دلم عجيب گرفته است
انگار لحظه هاي آخر عمر خويش را سپري مي كنم
نفس كشيدن دشوار شده
وچيزي همچون تكه سنگي راه گلويم را بسته است
بعضي ها نامش را بغض مي گذارند
اما اگر بغض بود يك جائي خسته مي شد و مي شكست و مرا آرام مي كرد
اما انگار قصد رهائي ندارد
شيشه نحيف احساس من ديگر تاب تحمل ضربات سنگيني را
كه غم دوري تو بر او مي زند را ندارد
نمي دانم شكست غرور ام را چگونه از نگاه پرسشگر اطرافيانم پنهان كنم